Larwa Ciało larwy smuklejsze niż u trzyszcza polnego, na głowie i przedpleczu słabo z metalicznym, miedzianym lub zielonym połyskiem oraz rozproszonymi, białymi szczecinkami. Na przedpleczu szczecinki te są gęściej rozmieszczone niż u trzyszcza nadmorskiego; w trzecim stadium jest ich ponad 100. Drugi człon czułków blisko trzykrotnie dłuższy niż szerszy, przynajmniej tak długi jak trzeci i czwarty razem wzięte. Po obu stronach nasale środkowy ząbek większy od wewnętrznego i mniejszy od zewnętrznego. Szerokość głowy u kolejnych stadiów wynosi w przybliżeniu: 1,3, 2 i 3 mm. Dziesiąty segment odwłoka otoczony szczecinkami zbliżonej długości po stronie grzbietowej i brzusznej, liczniejszymi niż u trzyszcza małego. Boczne haki grzbietowe odwłoka duże, zwężone u nasady, słabiej u wierzchołka zakrzywione niż u trzyszcza polnego i piaskowego.
Ekologia Trzyszcz nadmorski bytuje na piaszczystych wybrzeżach morza i większych rzek. Jest polifagicznym chrząszczem drapieżnym, drobne bezkręgowce chwyta w biegu lub w locie.
Gatunek kserotermiczny. Przez niektórych określany także jako halobiont
Larwy również drapieżne. Żyją w tunelach wykopanych w sypkim piasku. Przepoczwarczenie przebiega w gruncie.