thumb|Stela Głodu z Sehel Stela Głodu z Sehel – starożytny tekst wyryty na granitowej skale wysepki Sehel na Nilu koło Asuanu w Górnym Egipcie. Uważany za apokryf, choć dopuszcza się, że powstać mógł na podstawie starszych, nieznanych dziś dokumentów.
Wyryty na wysokiej skale i odkryty w 1899 napis hieroglificzny stanowi odpis pisma skierowanego przez faraona Dżesera z III dynastii do namiestnika położonej naprzeciw Asuanu wyspy ElefantynyA. Krawczuk: Sennik Artemidora, dz. cyt., s. 96..
W przekazie tym podano, iż za rządów tego faraona Egipt nawiedziła siedmioletnia klęska głodu, spowodowana obniżonym poziomem wód Nilu i nieregularnymi wylewami. Władca wezwał swego wezyra Imhotepa, nakazując znaleźć przyczynę tego stanu rzeczy. Po odwołaniu się do ksiąg zgromadzonych w Hermopolis mędrzec stwierdził, że w rejonie tymWierzono wówczas, że Nil wydobywa się spod ziemi w pobliżu Elefentyny (A. Krawczuk: Sennik Artemidora, dz. cyt., s. 97. od lat nie przestrzegano zasadniczych przepisów rytuałów, co wywołało gniew boga Chnuma, uważanego za bóstwo sprawcze („Pana Katarakt”, „Władcy Nubii”) wylewów Nilu. Za radą wezyra faraon złożył bóstwu wielką ofiarę, co spowodowało uśmierzenie jego gniewu i wody Nilu znów poczęły wylewać. Wdzięczny za to władca przekazał pod opiekę Chnuma tereny Dolnej Nubii (gr.