Niedługo później, na krótko przed amerykańskim debiutem (miała zagrać koncert skrzypcowy Beethovena z orkiestrą Curtisa), została jednak zmuszona do rezygnacji ze skrzypiec wskutek ciężkiego zapalenia ścięgna w ramieniu prowadzącym smyczek, przypisywanego niedożywieniu w dzieciństwie. Jak sama wspominała:
Panikując, Reisenberg szukała pomocy u wielu lekarzy i przez kilka miesięcy bandażowała ramię, jednak ból wciąż nie ustępował. Po pewnym czasie, pod koniec 1928 roku, przyjaciel zaprosił ją na przyjęcie w Hotelu Plaza, na którym przebywający od roku w Stanach Zjednoczonych rosyjski fizyk i wiolonczelista Leon Theremin (w ojczyźnie znany jako Lew Termen) prezentował wynaleziony przez siebie nazwany jego nazwiskiem instrument muzyczny, na którym za pomocą fal radiowych można było generować muzyczne dźwięki bez jego dotykania. Reisenberg wykazała duże zainteresowanie instrumentem, co wspominała następująco:
Był to dla niej początek nowego życia i kariery. Reisenberg grała na nowym instrumencie i jednocześnie pomagała go udoskonalić. W 1932 roku postanowiła poświęcić się mistrzowskiemu opanowaniu instrumentu.