Był jednym z organizatorów powstania w Mediolanie z kwietnia 1945.
W 1945 pełnił funkcję sekretarza Włoskiej Partii Socjalistycznej (wówczas pod nazwą Partito Socialista Italiano di Unità Proletaria). W 1945 zasiadł w Consulta Nazionale, prowizorycznym parlamencie. W latach 1946–1947 i 1947–1951 był dyrektorem „Avanti!”, czasopisma związanego z socjalistami. W 1946 wybrany do konstytuanty. W 1948 wszedł w skład Senatu I kadencji. W 1953 uzyskał mandat posła do Izby Deputowanych II kadencji. Z powodzeniem ubiegał się o reelekcję w pięciu kolejnych wyborach w 1958, 1963, 1968, 1972 i 1976. W 1963 objął funkcję wiceprzewodniczącego, a od lipca 1968 do czerwca 1976 był przewodniczącym Izby Deputowanych.
W lipcu 1978 w szesnastej turze głosowania został wybrany na urząd prezydenta Włoch. Kadencję prezydencką rozpoczął 9 lipca tegoż roku, a zakończył 29 czerwca 1985. Wszedł następnie w skład izby wyższej włoskiego parlamentu jako senator dożywotni, w którym zasiadał do czasu swojej śmierci w 1990.