Leczenie Nie ma jak dotąd metody leczenia przyczynowego zespołu Noonan. W przypadku niskorosłości rozważa się leczenie hormonem wzrostu, jednak ocena skuteczności takiej terapii wymaga badań na większych grupach pacjentów.
Historia thumb|Ilustracja z artykułu Kobylińskiego, przedstawiająca pacjenta Leisara Eischikmanna. Jest to przypuszczalnie najstarsze przedstawienie zespołu Noonan w literaturze medycznej Pierwszy opis pacjenta z cechami fenotypowymi zespołu Noonan pozostawił w 1883 roku polski student medycyny z Uniwersytetu w Dorpacie Oskar Kobyliński na łamach „Archiv für Anthropologie”. Krótki opis przypadku pacjenta z infekcją płuc i charakterystyczną płetwistością szyi (uważaną wówczas za atawizm) był ilustrowany zdjęciem, które w analizie Opitza i Pallistera blisko sto lat później potwierdziło rozpoznanie zespołu Noonan. Podobne doniesienie autorstwa Weissenberga pochodzi z 1928 roku. Opisanie monosomii chromosomu X przez Henry’ego Turnera w 1938 roku sprawiło, że wiele przypadków zespołu zostało mylnie rozpoznanych jako zespół Turnera. Dopiero w latach 60. XX w. , amerykańska pediatra i kardiolog dziecięcy, opisała nową jednostkę chorobową.