Stanisław Kmita Sobieński herbu Szreniawa, z łac. Stanislaus Kmitha de Vissnicze (ok. 1450–1511), z Wiśnicza, z Sobienia – wojewoda ruski (1507–1511), kasztelan sanocki (1488-89) i przemyski (1489–1501), podkomorzy przemyski (1487-88), starosta przemyski (1502–1511) oraz spiski, wojewoda bełski (1501).
Był synem Jana Noska Kmity – kasztelana przemyskiego i lwowskiego i Marty Wątróbczanki oraz prapradziadem carowej Maryny Mniszchówny.
Był studentem Uniwersytetu Krakowskiego w 1465 roku, kanonikiem sandomierskim w latach 1479–1483Jan Wiśniewski, Katalog prałatów i kanoników sandomierskich od 1186-1926 r. tudzież sesje kapituły sandomierskiej od 1581 do 1866 r., Radom 1928, s. 146..
Był świadkiem wydania przywileju piotrkowskiego w 1496 rokuJan Wincenty Bandtkie, Ius Polonicum : codicibus veteribus manuscriptum et editionibus quibusque collatis, Warszawa 1831, s. 359.. 6 maja 1499 roku podpisał w Krakowie akt odnawiający unię polsko-litewskąAkta unji Polski z Litwą, 1385-1791, wydali Stanisław Kutrzeba i Władysław Semkowicz, Kraków 1932, s. 122.. Podpisał dyplom elekcji Zygmunta I Starego na króla Polski i wielkiego księcia litewskiegoLudwik Finkel, Elekcya Zygmunta I. Sprawy dynastyi Jagiellońskiej i Unii Polsko-Litewskiej, Kraków 1910, s. 215. na sejmie w Piotrkowie 8 grudnia 1506 rokuCorpus iuris Polonici.