Oryginalność tej klasyfikacji polega na zastosowaniu po raz pierwszy trójcyfrowego klucza oceny drzew.W setkach określa się stanowisko drzewa w drzewostanie: 100 – drzewa panujące (1 i 2 klasa Krafta), 200 – drzewa współpanujące (3 klasa Krafta), 300 – drzewa opanowane (4 klasa Krafta), 400 – drzewa podrzędne, przygłuszone (5 klasa Krafta).W dziesiątkach ujmuje się formę i jakość strzały: 10 – strzała dobra, o pełnowartościowym drewnie, 20 – strzała średniej jakości, z błędami obniżającymi wartość drewna, 30 – strzała zła – z poważnymi wadami, mająca gorsze drewno użytkowe, przede wszystkim opał.W jednostkach określa się stan korony: 1 – korona dobra, symetryczna, dobrze ulistniona i żywotna, 2 – korona średnia, ścieśniona, asymetryczna, jeszcze żywotna, 3 – korona zła – słabo ulistniona, zdegenerowana, zamierająca.Przykładowo: liczba 111 oznacza drzewo panujące z dobrą strzałą i dobrą koroną, a 231 oznacza drzewo współpanujące o nieprawidłowej strzale i dobrze rozwiniętej koronie. W Polsce eksperymentalna klasyfikacja IBL opracowana przez Ilmurzyńskiego (1951), uwzględniająca w podziale drzew tzw.