Przyczyny Choć traktat wersalski przyznawał Polsce dostęp do Morza Bałtyckiego, to jednak na przyznanym odcinku wybrzeża nie znajdowała się odpowiednia infrastruktura portowa (jedynie dwa małe, rybackie porty w Pucku i Helu). Ponieważ zarazem usankcjonowano posiadanie przez Rzeczpospolitą Marynarki Wojennej (zob. Historia Marynarki Wojennej), czego wyrazem było m.in. wydzielenie dla Polski grupy torpedowców z byłej Kaiserliche Marine, powstała kwestia, gdzie te okręty mają bazować. Jedynym portem, który zapewnić mógł odpowiednią infrastrukturę był port gdański, jednak Gdańsk, mocą postanowień traktatu wersalskiego, został ustanowiony wolnym miastem, nie włączonym w granice odrodzonego państwa polskiego. Ponadto jego konstytucja stwierdzała, że na terenie Wolnego Miasta nie może znajdować się żadna baza wojenna. W tej sytuacji Rada Ligi Narodów zasugerowała korzystanie przez polskie okręty z portu gdańskiego jako „port d’attache”: z prawem stacjonowania, bez prawa ustanowienia stałej bazy (a więc budowy składów materiałów wojennych i uzbrojenia, stoczni wojennych etc.).