Obok dynastii (z którą chasydzi bełscy pozostawali w konflikcie), dynastia z Bełza była największa i najbardziej znaczącą dynastią chasydzką na terenie Austro-Węgier. W XIX wieku oraz w okresie międzywojennym na terenie Galicji oraz Węgier było niewiele miejscowości, w których nie istniała sala modlitewna chasydów bełskich. Zwolennicy dynastii Belz stanowili większość Żydów zamieszkujących Bełz oraz miejscowości wokół miasta, takich jak Cieszanów, Uhnów, Rawa Ruska, Oleszyce, Jaworów i Krystynopol.
W 1913 roku do dworu bełskiego cadyka dołączył Jiří Langer, który w swojej twórczości opisywał postać cadyka oraz zwyczaje panujące na jego dworze. Po wybuchu I wojny światowej Issachar Dow Ber Rokeach opuścił Bełz i udał się do Újfehértó. Podczas wojny większość miasta wraz z dworem cadyka została zniszczona. Po powstaniu Węgierskiej Republiki Rad opuścił Węgry i udał się do Mukaczewa, co doprowadziło do konfliktu terytorialnego z miejscowym cadykiem , w związku z czym opuścił miasto. Do Bełza powrócił w 1924 roku, kiedy znalazł się on ostatecznie w granicach II Rzeczypospolitej. Po I wojnie światowej znacząco osłabły wpływy dynastii.