sporadycznie także: tasiemiec kręćkowy, tasiemiec psi i tasiemiec szczurzy). W latach 1981–1998 w Polsce odnotowano około 30 tysięcy przypadków tasiemczycy (z czego za 90% odpowiadał tasiemiec nieuzbrojony), przy czym częściej chorowały kobiety niż mężczyźni. Większość zachorowań diagnozowano na terenach miejskich (80%). Najmniej przypadków zostało zarejestrowanych w południowo-wschodniej części kraju.

O ile nawet całkowity brak białka w pokarmie żywiciela nie wywiera żadnego wpływu na żerujące w nim tasiemce, o tyle dieta uboga w węglowodany oraz witaminy z grupy B powoduje redukcję liczby pasożytów w organizmie, spowalnia ich rozwój oraz zmniejsza liczbę wytwarzanych przez nie jaj.

Tasiemczycę leczy się antyhelmintykami (lekami przeciwrobaczymi), głównie prazykwantelem albo albendazolem, podawanymi w jednej dawce. W przypadku zakażenia tasiemcem karłowatym czasami trzeba powtarzać kurację kilkukrotnie. W wyjątkowo ciężkich przypadkach stosuje się leczenie chirurgiczne.

Przypisy

Bibliografia