Julijan Mykołajowycz Hołowinski, ukr. Юліан Миколайович Головінський ps. „Dubyk” (ur. 1 grudnia 1894 w Radymnie, zm. 30 września 1930 w Chlebowicach Wielkich koło Bóbrki) – ukraiński działacz niepodległościowy i nacjonalistyczny, wojskowy.
Życiorys Po zdaniu matury w 1914 roku w gimnazjum we Lwowie, został wcielony do 13 pp armii austro-węgierskiej, potem służył w 30, 45 i 204 pp. W 1915 roku ukończył szkołę oficerską. Walczył na froncie włoskim i rumuńskim.
Po proklamacji Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej w listopadzie 1918 roku wstąpił do Ukraińskiej Armii Halickiej (UHA) w Lubaczowie i został przydzielony do sztabu 6 brygady UHA. Latem 1919 roku awansował na stopień kapitana i objął dowództwo brygady. Wraz z brygadą walczył następnie w szeregach armii gen. Antona Denikina, potem przeszedł na stronę bolszewików (CzUHA), a następnie był jednym z inicjatorów przejścia części CzuHA do Armii URL w kwietniu 1920 (podczas ofensywy polsko-ukraińskiej na Kijów).
Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej internowany przez władze polskie, po zwolnieniu z obozu internowanych wyjechał do Czechosłowacji, gdzie w 1923 roku ukończył studia weterynaryjne, po których powrócił do Galicji.