Został żołnierzem c. i k. armii. W styczniu 1914 r., jako aspirant został mianowany kadetem rezerwy i przeniesiony z 11 pułku haubic polowych Austro-Węgier do 10 pułku haubic polowych Austro-Węgier.
W czasie wojny polsko-ukraińskiej, w listopadzie 1918 r. we Lwowie, zorganizował 5. baterię artylerii, na czele której wziął udział w obronie miasta. 22 listopada został dowódcą III dywizjonu artylerii, zachowując dowództwo 5 baterii. Dowództwo III dywizjonu sprawował do 28 listopada, kiedy to w ramach reorganizacji lwowskiej artylerii został on zlikwidowany. W połowie stycznia 1919 r. objął dowództwo I dywizjonu 5 pułku artylerii polowej. W maju 1919 r. dowodził grupą artylerii złożoną z dwóch baterii: „Krakus” i „Wanda”. Grupa ta wspierała 38 pułk piechoty, między innymi w walkach pod Tarnopolem. W czerwcu tego roku, w zastępstwie kapitana Romana Odzierzyńskiego, dowodził grupą artylerii złożoną z czterech baterii: „Basia”, „Władysław”, „Wanda” i „Mańka”.