Wacław Drozdowski (ur. 11 kwietnia 1895 w Warszawie, zm. 2 sierpnia 1977) – polski dziennikarz, z wykształcenia prawnik, uczestnik wojny 1919–1920, pionier Wrocławia.
Życiorys Syn Stanisława i Aleksandry z Sułkowskich. Studiował na Politechnice Warszawskiej oraz Wydziałach Prawnych Uniwersytetu Warszawskiego i Poznańskiego. Był redaktorem i publicystą gazet w Warszawie i Poznaniu. Wieloletni sekretarz głównego dziennika Narodowej Demokracji „Gazeta Warszawska”.
W 1915 pracował w Straży Obywatelskiej. Był członkiem Korporacji Akademickiej Welecja.
Działacz Narodowego Zjednoczenia Młodzieży Akademickiej (prezes w 1920), późniejszej Młodzieży Wszechpolskiej, Związku Ludowo-Narodowego i Stronnictwa Narodowego.
24 kwietnia 1926 roku pojedynkował się na szable z ówczesnym pułkownikiem Sztabu Generalnego Bolesławem Wieniawa-DługoszowskimSprawa płk. SG Wieniawy-Długoszowskiego, „Polska Zbrojna” Nr 46 z 16 lutego 1927 roku, s. 5..