thumb|Oddział japońskiej piechoty morskiej podczas lądowania na plaży Cam Ranh w Indochinach Francuskich, 1941 rok Gdy japońscy żołnierze piechoty morskiej napotykali na twardy opór – jak np. podczas inwazji na Timor czy bitwy w Zatoce Milne w 1942 roku, ponosili znaczne straty, co wiązało się z poczuciem honoru i pogardą dla śmierci, wywodzącymi się z kodeksu bushidō; gdy np. zabrakło im amunicji rzucali się na przeciwnika z mieczami samurajskimi, bagnetami, a nawet nożami. Byli też odpowiedzialni za liczne zbrodnie wojenne, szczególnie podczas obrony Manili w czasie amerykańskiej inwazji na Filipiny w 1944 roku.
Ich najsłynniejsza i najkrwawsza bitwa stoczona została przez liczący 1500 żołnierzy 7 Pułk Sasebo (+ 1000 personelu bazy) podczas obrony atolu Tarawa w listopadzie 1943 roku, kiedy to swoją śmierć okupili ponad trzema tysiącami zabitych i rannych Amerykanów.
Początkowo, podczas incydentu szanghajskiego w Chinach w 1932 roku, japońscy żołnierze piechoty morskiej nosili mundury marynarskie: granatowe lub białe letnie. Od 1933 roku zaadaptowano mundury polowe podobne do armijnych, lecz w kolorze zieleni morskiej. Od 1939 roku używano hełmów Marynarki Typ 2, a następnie Typ 3; zbliżonych do armijnych, lecz zamiast gwiazdy z przodu miały wyobrażenie kotwicy.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia Japonii Kategoria:Piechota morska Kategoria:Cesarska marynarka wojenna Japonii