François, chevalier de Créquy, markiz de Marines (ur. w 1624, zm. 4 lutego 1687 w Paryżu) – marszałek Francji.
Urodził się w rodzinie Créquy, od X wieku słynącej z we Francji tradycji wojennych. Już jako chłopiec brał udział w wojnie trzydziestoletniej, wyróżniając się do tego stopnia, że już wieku 26 lat został marszałkiem polnym (maréchal de camp), a jeszcze przed trzydziestką został generałem lejtnantem, co w armii francuskiej przed epoką wojen rewolucyjnych było niespotykanym wyczynem. Od 1640 walczył we Flandrii i nad górnym Renem.
Uważany był za błyskotliwego, młodego oficera, który zdobył łaski Ludwika XIV za wierność dworowi, jaką okazał w czasach Frondy.
W 1667 służył nad Renem, a w 1668 dowodził armią ochraniającą oblężenie Lille, którym osobiście dowodził Ludwik XIV. Po kapitulacji twierdzy Lille król nagrodził go w 1668 marszałkostwem. W 1670 najechał Lotaryngię.