W 1677 zrewanżował się za doznaną w 1675 klęskę księciu lotaryńskiemu, którego wyparł z Lotaryngii i uniemożliwił mu odzyskanie dziedzicznego księstwa. Gdy przybyła kolejna armia cesarska dowodzona przez księcia Sachsen-Eisenach, wyparł ją za Ren. Gdy wzmocnił ją swymi wojskami Książę Lotaryński, tę połączoną armię cesarską pobił pod Kochersberg (7 października 1677), a następnie zdobył Fryburg Bryzgowijski (14 listopada 1677). W 1678, w trakcie swych dalszych operacji nad Renem, odniósł świetne zwycięstwa nad armiami cesarskimi pod Rheinfelden (6 lipca 1678) i Gengenbach (23 lipca 1678), uwieńczone wzięciem twierdzy Kehl. W 1679 dotarł do Wezery, w 1684 zdobył Luksemburg i Trewir.
Śmiałe posunięcia i osiągane sukcesy były kontynuacją tradycji słynnego Turenne'a i jednocześnie szkołą dla młodszych wodzów takich jak Luxembourg czy Villars.
Francois de Créquy miał dwóch synów, którzy jednak nie zdążyli w pełni zademonstrować odziedziczonych zdolności militarnych. Starszy z nich, François Joseph, markiz de Créquy (1662–1702), będąc w stopniu generała lejtnanta poległ 13 sierpnia 1702 w bitwie pod Luzzarą. Młodszy Nicolas Charles, pan de Créquy, zginął koło Tournai w 1696, mając zaledwie 27 lat.
Kategoria:Markizowie Królestwa Francji Kategoria:Marszałkowie Królestwa Francji Kategoria:Uczestnicy wojny trzydziestoletniej (strona francuska) Kategoria:Urodzeni w 1624 Kategoria:Zmarli w 1687