Erich Laue, Hermann Karl Erich Laue (ur. 25 kwietnia 1879 w Schönwalde, zm. 26 lipca 1933 w Poczdamie – niemiecki prawnik, działacz i urzędnik samorządowy, radca sądu administracyjnego, wykładowca akademicki.
Syn Hermanna, kaznodziei protestanckiego i Mathilde z d. Siller. Ukończył Alexander-von-Humboldt-Gymnasium w Eberswalde. Absolwent Uniwersytetu w Berlinie, na którym uzyskał tytuł doktora praw (1904), następnie habilitował się uzyskując tytuł prywatnego docenta (Privatdozent), specjalizującego się w prawie konstytucyjnym i administracyjnym. Po uzyskaniu tytułu asesora sądowego zamieszkał w Instenburgu w Prusach Wschodnich, gdzie był zatrudniony na etacie płatnego radnego. Od 1910 radny i urzędnik miejski Sopotu (płatny radny/syndyk, radca prawny, rzecznik burmistrza), komisaryczny burmistrz (1919-1920), burmistrz (1920-1923), następnie nadburmistrz Sopotu (1923-1930). Od 1920 przysługiwał mu również tytuł starosty sopockiego. Najbardziej kontrowersyjny przedstawiciel włodarzy sopockich. Określany też mianem „Wielkiego Budowniczego”. Był jednym ze zwolenników uczynienia z Sopotu „bałtyckiego...”, czy jak mawiali inni „północnego Monte Carlo”, co miało przyczynić się do rozwoju gospodarczego miasta a sopockiego kasyna w szczególności.