Sucha mucha: Technika polegająca na łowieniu ryb żerujących przy powierzchni wody. Przynęta unosi się na filmie wodnym i imituje owady dorosłe lub ich wylatujące formy. Metoda wymaga precyzyjnych rzutów i delikatnej prezentacji. Mokra mucha: Metoda wykorzystująca muchy tonące, imitujące owady znajdujące się pod powierzchnią wody. Prowadzenie odbywa się z prądem lub pod prąd, często w krótkim dystansie. Stosowana głównie w rzekach. Nimfa: Technika oparta na imitacji larw owadów wodnych. Występuje w wielu odmianach, m.in. klasyczna nimfa, metoda żyłkowa (tzw. „francuska”) oraz euro-nimfa. Charakteryzuje się kontrolowanym prowadzeniem przynęty blisko dna. Streamer: Metoda wykorzystująca większe, tonące przynęty imitujące drobne ryby, pijawki lub skorupiaki. Stosowana w połowach większych drapieżników, zarówno w rzekach, jak i jeziorach. Łowienie na muchę w wodach stojących: Technika obejmująca szeroki zakres metod stosowanych w jeziorach i zbiornikach zaporowych. Wykorzystuje się linki o różnym stopniu tonięcia oraz muchy imitujące zooplankton, larwy, pijawki i małe ryby. Morskie wędkarstwo muchowe: Specjalistyczna odmiana wędkarstwa muchowego uprawiana w środowisku morskim. Wymaga sprzętu odpornego na korozję, linek pływających lub szybko tonących oraz much imitujących morskie bezkręgowce i narybek.