thumb|Mieszanina do żywienia pozajelitowego Żywienie pozajelitowe, żywienie parenteralne – jedna z form leczenia żywieniowego, które polega na podawaniu składników odżywczych (węglowodanów i tłuszczów), białka, wody, elektrolitów oraz pierwiastków śladowych drogą dożylną: poprzez żyły obwodowe po uzyskaniu dostępu dożylnego za pomocą wenflonu lub poprzez żyłę główną przy pomocy specjalnie założonego cewnika.
Podstawowe zasady projektowania żywienia pozajelitowego zostały opracowane w latach 1967–1968.
Dostarczanie drogą dożylną wszystkich niezbędnych składników, wchłanianych w normalnych warunkach przez przewód pokarmowy, nazywa się całkowitym żywieniem pozajelitowym.
Wskazania Wskazaniami do wdrożenia żywienia pozajelitowego są sytuacje gdy żywienie drogą jelitową jest niemożliwe, niewystarczające lub niewskazane. Żywienie pozajelitowe wprowadza się: w rozległych oparzeniach, szczególnie gdy dotyczą przewodu pokarmowego u dzieci z wadami wrodzonymi układu pokarmowego oraz u wcześniaków, u których przewód pokarmowy nie jest wystarczająco rozwinięty, w okresie chemioterapii i radioterapii (w niektórych przypadkach) w śpiączce i innych przypadkach pozostawania przez dłuższy czas w stanie utraty świadomości w niedrożności przewodu pokarmowego, w przetokach przewodu pokarmowego. w okresie okołooperacyjnym u chorych