thumb|180px|Neoromanizm: F. Schwechten, Zamek Cesarski w Poznaniu thumb|180px|Neogotyk: H. von Ferstel, Kościół Wotywny w Wiedniu thumb|180px|Neorenesans: E. Rost, Ratusz w Bielsku-Białej thumb|180px|Neobarok: Ch. Garnier, Opéra Garnier w Paryżu thumb|180px|Eklektyzm: H. Majewski, Pałac Izraela Poznańskiego w Łodzi thumb|180px|Neomauretanizm: V. I. Ullmann i J. Niklas, Synagoga Hiszpańska w Pradze 180px|thumb|Styl arkadowy: L. von Klenze, Rezydencja w Monachium Historyzm – nurt w XIX-wiecznej architekturze światowej, polegający na naśladownictwie stylistyki minionych epok.
Początkowo opierał się na przeciwstawieniu klasycyzmowi i zainteresowaniu przeszłością, badaną w sposób naukowy. Zbiegł się z romantyzmem w sztuce i literaturze. Powstał z romantycznej tęsknoty za tym, co dalekie, za historią i nieskrępowaną naturą. Człowiek nastrojony romantycznie uciekał od zbiorowości, szukał samotności, tego co osobiste, rodzime i ludowe, szukał bezkształtności i dowolności jako przeciwieństwa przymusu zawodowego i społecznego, prostoty graniczącej z prymitywizmem. Był przeciwny racjonalizmowi, chłodowi, wyniosłości charakterystycznej dla klasycyzmu. Za tym wszystkim stała także niepewność wobec teraźniejszości.