Louis P. Slotin (ur. 1 grudnia 1910 w Winnipeg, zm. 30 maja 1946 w Los Alamos) – kanadyjski fizyk i chemik, uczestnik Projektu Manhattan. Zmarł wskutek ostrej choroby popromiennej w kilka dni po wypadku w Los Alamos National Laboratory, podczas którego przypadkowo przekroczona została masa krytyczna w liczącej 6,2 kg próbce izotopu plutonu Pu-239 osłoniętej reflektorem neutronów.
Życiorys Louis Slotin urodził się w 1910 roku w Winnipeg w Kanadzie. Był najstarszym z trójki dzieci żydowskich imigrantów z Rosji. Rozpoczął studia w wieku 16 lat na Uniwersytecie Manitoby. Po uzyskaniu tytułu magistra w 1933 r. przeniósł się do King’s College London, gdzie kontynuował studia pod opieką prof. . Doktorat z chemii fizycznej uzyskał w 1936 r. na Uniwersytecie Londyńskim na podstawie rozprawy pt. An Investigation into the Intermediate Formation of Unstable Molecules During some Chemical Reactions. W 1937 r. bez powodzenia starał się o pracę w Canada's National Research Council. W tym samym roku uzyskał stanowisko asystenta na University of Chicago i prowadził badania w obszarze radiobiologii. Otrzymywał jednak bardzo niskie wynagrodzenie i żył na granicy ubóstwa. W 1942 r. rozpoczął pracę w kierowanym przez Enrica Fermiego i wziął udział w uruchomieniu pierwszego reaktora jądrowego, Chicago Pile-1.