Częste były starcia z lokalnymi Cyganami, ponieważ było to jedyne miejsce pod Poznaniem, gdzie przedstawicieli tej mniejszości osadzano na stałe (kolonia cygańska liczyła ponad 200 osób z dwóch skłóconych klanów, walczących często ze sobą przy pomocy noży i pistoletów). Romowie utrzymywali się z muzykowania, akrobacji, żebrania i drobnych kradzieży. W 1909 Cyganie bez pruskiego obywatelstwa zostali z Głównej wydaleniWaldemar Karolczak, Z dziejów gminy Główna na przełomie XIX i XX wieku, w: Kronika Miasta Poznania, nr 2/2002, s.129-140, ISSN 0137-3552.
W 1906 założono na Głównej: Towarzystwo Obywateli, Towarzystwo Gimnastyczne "Sokół" oraz Polskie-Katolickie Towarzystwo Rzemieślników. W 1910 powstał jeszcze "Sokół" żeński.
W okresie międzywojennym Główna traktowana była po macoszemu, co w swojej recenzji stwierdził Stefan Cybichowski. Kazimierz Ruciński napisał zaś: zupełnie nie uwzględniono przy opracowywaniu planu rozbudowy /Głównej/ pierwiastka piękna. Podkreślał przesycenie dzielnicy przemysłem oraz niewykorzystanie wód, w tym Warty. W 1925 Główną włączono do PoznaniaMarcin Witkowski, O nazwach ulic na Głównej, w: My. Czasopismo mieszkańców, nr 4(208)/2018, Pro Publico, Poznań, s.11, ISSN 1641-6813.