Kafir ( – kāfir; w l. mn. – kuffār) – niejednoznacznie rozumiany termin w islamie, tłumaczony dawniej jako „niewierny”, obecnie jako „bałwochwalca”, "innowierca" lub „niemuzułmanin”.
We wczesnośredniowiecznym języku arabskim użytym w Koranie wyraz ten określa osobę która „ukrywa, zaprzecza lub nie chce zauważać swoich braków (niedoskonałości charakteru/psychiki), w wyniku czego deklaruje się jako jednostka niegodziwa, wyznająca błędną ścieżkę ideologiczno-egzystencjalną, a także jako jednostka, która boi się dorosnąć do tego, aby wziąć na siebie odpowiedzialność za własny los, a tym samym ucieka od prawdy absolutnej/duchowej/boskiej, czyli od zbawienia duszy”.
Interpretacje Historyczne i współczesne szkoły koraniczne i odłamy islamu różnie interpretują termin „niewierni”: Najbardziej fundamentalistyczne szkoły muzułmańskie (m.in. wahhabici) stosują nazwę kafir do wszystkich niesunnitów, a więc nie tylko wyznawców religii niemuzułmańskich, ale też na przykład szyitów. Zdecydowana większość szkół teologicznych określenie kafir stosuje do wyznawców religii innych niż islam, przy czym istnieją kontrowersje, czy niektóre religie wywodzące się z islamu (np.