To uwielbienie dla natury przekładało się także na stosunek do krajobrazu, który cenił nie tylko jako źródło inspiracji: mówił, że najchętniej ustawiłby rzeźbę w jakimkolwiek krajobrazie, niż pozwoliłby na umieszczenie jej w nawet najpiękniejszym budynku, gdyż rzeźba jest sztuką open air, otwartej przestrzeni.
Tematyka Moore wszędzie dookoła widział tematy dla swojej twórczości. Jak mawiał, potrafił doprowadzić się do stanu, w którym cały pokój i każdy w nim obiekt stają się inspiracją dla jego rzeźb (wspominając nawet w tej samej wypowiedzi o daliach, które byłyby idealnym tematem, bo można by wykorzystać rytm ich liści). Jego fascynacja naturą i otaczającym go światem form organicznych właściwie nigdy nie gasła. Rzeźby Moore’a nigdy nie są symboliczne. Autor nie nadaje im skomplikowanych tytułów, zawsze nazywając je figurami, kompozycjami czy prostymi określeniami jak ‘matka i dziecko’, ale nigdy pojęciami typu ‘macierzyństwo’. Główną ideą i tematem sztuki Henry Moore’a jest człowiek przedstawiany w formie ludzkiej figury.