Jednocześnie rozwijały się nowe formy i gatunki. Do najważniejszych z nich należą chansons de geste (pieśni czynu), wykonywane przez truwerów lub trubadurów. Reprezentatywną dla tego gatunku jest starofrancuska Pieśń o Rolandzie. Podobne utwory tworzono również w innych językach, np. w oksytańskim (przykładem jest dwunastowieczny poemat epicki Daurel e Betó).
Ważnym motywem pojawiającym się w tym okresie jest koncepcja tzw. miłości dworskiej. Przykładem dzieła, w którym został on użyty jest pochodzący z początku XIII wieku poemat Opowieść o Róży.
Jednym z najważniejszych autorów romansów dworskich był Chrétien de Troyes, autor niedokończonej powieści Percewal z Walii, czyli Opowieść o Graalu i wielu tekstów nawiązujących do legend arturiańskich. Innym przykładem realizacji idei miłości dworskiej jest legenda o Tristanie i Izoldzie. Do tradycji arturiańskich nawiązywała też w swoich lais Marie de France.