Kwestią dzisiaj niewyjaśnianą pozostaje, w jaki sposób i w jakim celu paszkwil Falkenberga pojawił się w Konstancji i został upubliczniony stronie polskiej. Paweł Włodkowic oskarżył stronę krzyżacką o zlecenie Falkenbergowi napisania tekstu. Piotr z Ornety, prokurator krzyżacki, sugerował, że dominikanin napisał Satyrę z własnej inicjatywy. Z pewnością do jej publikacji na soborze doszło wbrew woli autora. Historyk Tomasz Kalisz wysuwa przypuszczenie, że paszkwil upubliczniła celowo strona krzyżacka, aby sprowokować wzburzenie Polaków i obrócić ich ataki soborowe przeciwko osobie Falkenberga, co miało odwrócić uwagę od meritum toczącego się sporu.

W styczniu 1417 delegacja polska złożyła na soborze oficjalny pozew przeciwko Falkenbergowi, zarzucając mu herezję oraz zniesławienie króla oraz narodu polskiego. Komisja wiary zawiązana w celu rozpatrzenia sprawy dopatrzyła się 11 przewinień dominikanina, przychyliła się do wniosku Polaków, potępiła Satyrę i nakazała jej publiczne spalenie. W wyniku sprzeciwu stronnictwa burgundzkiego do wykonania wyroku wówczas nie doszło. W międzyczasie sprawą Falkenberga zajęła się także kapituła generalna zakonu dominikańskiego obradująca w Strasburgu. Władze zakonu potępiły dziełko, a autora skazały na karę wiecznego więzienia (perpetuo carceri).