οδους odous, οδοντος odontos ‘ząb’; βαινω bainō ‘chodzić, spacerować’.
Budowa ciała Morfologia thumb|left|Sylwetka diugonia przybrzeżnego Diugonie są dużymi ssakami wodnymi o wrzecionowatym kształcie tułowia, zwężającym się ku tyłowi. Dorosłe osobniki osiągają długość rzędu 3 metrów, choć opisywany rekordzista z indyjskiego dystryktu Surat miał rzekomo aż 406 cm długości przy masie ciała 1016 kg. W wydanym w 1993 roku przewodniku na temat gatunków morskich ssaków specjaliści FAO uznali jednak, że był to prawdopodobnie błąd pomiarowy i określili maksymalny udokumentowany wymiar na 3,3 m przy masie około 400 kg. Dymorfizm płciowy wyraża się większymi rozmiarami samic. Diugonie nie mają zewnętrznie zaznaczonej szyi, ale głowa zachowuje ruchliwość. thumb|Płetwa ogonowa – rozdwojona, wcięta i rozwidlona, z ostrymi końcami Płetwa ogonowa – podobnie jak u wymarłej już krowy morskiej – ustawiona jest poziomo, a na końcu jest rozdwojona, wcięta i rozwidlona, z ostrymi końcami. Przednie kończyny przekształcone są w płetwy, z zaznaczonymi pięcioma palcami, a kończyny tylne są zredukowane. Diugonie nie mają płetwy grzbietowej. Na płetwach piersiowych nie ma kopytek, które występują u manatów. Drobny, miękki włos jest bardzo rzadko rozmieszczony na ciele, średnio co 30–50 mm.