Etnografia Zyndranowa jest wsią uważaną niegdyś za stolicę Łemkowszczyzny wschodniej. We wsi żywe są tradycje łemkowskie, zachowywany jest język łemkowski, piosenki, a także rzadko spotykane gdzie indziej na Łemkowszczyźnie wschodniej kolędy.
Religie i ich wyznawcy thumb|Cerkiew prawosławna św. Mikołaja thumb|Kaplica katolicka Najstarsi mieszkańcy Zyndranowej byli wyznania prawosławnego. Zasłynęli tym, że szczególnie długo opierali się unii brzeskiej (1596), i dopiero w 1706 r. przyjęli grekokatolicyzm. Związane z tzw. orientacją wszechruską tendencje do powrotu do prawosławia nasiliły się po tzw. schizmie tylawskiej (1926) i większość mieszkańców wsi z czasem wróciło na łono Kościoła prawosławnego.
W 1897 r. zbudowano we wsi cerkiew greckokatolicką na planie krzyża, o architekturze nawiązującej do budownictwa huculskiego (na przełomie XIX i XX w., na fali rodzącej się ukraińskiej świadomości narodowej, na zachodniej Ukrainie zaczęto propagować architekturę huculską jako narodowy styl ukraiński). Przetrwała ona szczęśliwie obie wojny światowe. Będącą w bardzo złym stanie świątynię rozebrali w 1962 r. sami Łemkowie powracający z wysiedlenia, gdy władze obiecały im pozwolenie budowy nowej cerkwi. Obietnica ta nie została dotrzymana i przez ponad 20 lat nabożeństwa odbywały się w tzw. domu gromadzkim. Dopiero w 1985 r.