Sniečkus zmarł w 1974 r. i został pochowany na cmentarzu wojskowym na Antokolu w Wilnie, w panteonie przywódców Litewskiej SRR oraz zasłużonych pisarzy i artystów Litwy radzieckiejJ. Krajewski, Wilno i okolice: przewodnik, Rewasz, Pruszków 2013, s. 229.. Mimo długoletniej działalności zmarłego w ruchu komunistycznym jego pogrzeb miał skromny charakter, a z Moskwy nie przybył na niego żaden wpływowy członek partyjnego kierownictwa.
Do roku 1992 litewskie miasto Wisaginia (wybudowane w 1975 dla pracowników znajdującej się w pobliżu elektrowni jądrowej Ignalino) nosiło nazwę SniečkusR. Misiunas, R. Taagapera, The Baltic States, s. 240.. W setną rocznicę urodzin Antanasa Sniečkusa w 2003 roku Litewska Akademia Nauk zorganizowała konferencję historyczną.
Odznaczenia Medal Sierp i Młot Bohatera Pracy Socjalistycznej (5 stycznia 1973) Order Lenina (ośmiokrotnie – 8 kwietnia 1947, 20 lipca 1950, 6 stycznia 1953, 5 kwietnia 1958, 5 stycznia 1963, 1 października 1965, 27 sierpnia 1971 i 5 stycznia 1973) Order Czerwonego Sztandaru (dwukrotnie – 2 lipca 1945) i 19 lipca 1949) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (21 marca 1945) Medal „Za pracowniczą dzielność” (25 grudnia 1959) Medal „Partyzantowi Wojny Ojczyźnianej” I klasy (21 marca 1945)
Przypisy