Chętnik informacje na temat życia Konwy czerpał głównie z tradycji kurpiowskiejJerzy Kijowski, Historia Puszczy Zielonej w pracach Adama Chętnika, „Zeszyty Naukowe OTN”, T. 7, 1993, s. 18.Marek Nowotka, Pogranicze kurpiowsko-mazurskie w pracach i działalności Adama Chętnika, „Zeszyty Naukowe OTN”, T. 7, 1993, s. 55..
Mit Stacha Konwy utrwalił się również dzięki takim pisarzom jak Wiktor Czajewski, Władysław Mackiewicz czy Henryk Syska. Ten ostatni wydał książkę Kurpik siedzi w lesie. Przedstawiał Konwę jako wodza biedoty przelewającego krew za wolność KurpiówAdam Dobroński, Twórczość Henryka Syski a rzeczywistość historyczna, „Zeszyty Naukowe OTN”, T. 1, 1987, s. 100.. W 1992 Henryk Ropiak opublikował powieść Kurpie za króla Sasa. W okresie PRL legendę Konwy podtrzymywali także Leszek BakułaLeszek Bakuła, Leluje, Poznań 1968. i Władysław RymkiewiczWładysław Rymkiewicz, Noc saska, Warszawa 1956.. Rymkiewicz w powieści Noc saska potraktował Konwę jako postać drugorzędną. Przedstawił negatywny obraz panów polskich, szwedzkich i saskich, jednocześnie w apologetycznym świetle opisywał carską RosjęJanusz Tazbir, Długi romans z muzą Klio, Warszawa 2007, s. 222..