Adam Józef Ignacy Prażmowski herbu Belina (ur. 15 marca 1821 w Warszawie, zm. 15 lutego 1885 w Ville-d’Avray k. Paryża) – pierwszy polski astrofizyk, najwybitniejszy polski astronom XIX wieku.
Życiorys Jego rodzicami byli Józef (sędzia apelacyjny) i Teresa, a stryjem – biskup płocki Adam Michał Prażmowski.
Od 1839 roku pracował w obserwatorium warszawskim jako asystent. W latach 40. i 50. XIX wieku bierze udział w licznych pomiarach geodezyjnych. Współpracował przy nich m.in. z Franciszkiem Armińskim, Janem Baranowskim, Wilhelmem Struve oraz Johannem Jacobem Baeyerem. W 1854 roku Prażmowski opracował metodę wyznaczania błędów osobistych obserwatora. W 1860 roku, obserwując zaćmienie Słońca w Hiszpanii, odkrył, że światło korony słonecznej jest spolaryzowane, a światło protuberancji słonecznej nie. Udowodnił, że korona jest powiązana ze Słońcem, a nie jak poprzednio sądzono z Księżycem, zaś protuberancje świecą samoistnie.
Był encyklopedystą, jednym z autorów haseł do 28 tomowej Encyklopedii Powszechnej Orgelbranda z lat 1859-1868. Jego nazwisko wymienione jest w I tomie z 1859 roku na liście twórców zawartości tej encyklopedii„Encyklopedia Powszechna”, tom I, wyd. Samuel Orgelbrand, Warszawa, 1859..