Recenzent magazynu Teraz Rock, Igor Stefanowicz, twierdzi, że na albumie „od razu rzuca się w uszy lepsza produkcja, bardziej zawodowe brzmienie, smaczki typu demoniczny śmiech w tle pod koniec ostatniej zwrotki «Fight Fire with Fire», odgłosy poważnych wyładowań atmosferycznych, dzwony we wstępie «For Whom the Bell Tolls». A przede wszystkim naturalniej brzmiący głos Hetfielda, już bez tego wątpliwej jakości podbicia tanimi efektami. Nareszcie można docenić jego charakterystyczną manierę, która i tak dopiero się krystalizuje, jego umiejętność stopniowania agresji, a nawet odnajdywania się w różnych klimatach” oraz że dzięki temu albumowi „Metallica przestaje być niszową sensacją, którą podnieca się kilku nawiedzeńców – to już jest sensacja ogólnomuzyczna, ogólnorynkowa”.
Na Ride the Lightning znajdują się zarówno „długie, epickie utwory progresywne”, jak i „mocne, treściwe utwory rytmiczne”. Niektóre innowacje są w rozkwicie, co dodaje kolorystyki, jak np. rytmiczny, pseudoklasyczny wstęp do rozjuszonego „Fight Fire with Fire” czy harmonie prowadzące, które ujawniają się w kilku utworach.