Od 15 stycznia 1924 był zatrudniony w charakterze urzędnika w Sądzie Okręgowym we Lwowie. Z dniem 31 października 1927 przeniesiony na emeryturę. W okresie międzywojennym był aktywnym działaczem społecznym i kulturalnym – wiceprezesem okręgu Związku Legionistów Polskich (od 1929 do 1930 prezes nowego oddziału ZLP), działaczem Związku Obrońców Lwowa (wiceprezes w latach 1924-1926, 1928-1929, od 1932 oraz prezesem w latach 1926.1928 i 1929-1932), prezesem Bractwa Kurkowego we Lwowie, naczelnikiem okręgu lwowskiego Ochotniczej Straży Pożarnej, członkiem zarządu Straży Mogił Polskich Bohaterów (1928-1932). Na początku lat 30. był członkiem zarządu głównego Towarzystwa Badania Historii Obrony Lwowa i Województw Południowo-Wschodnich. Funkcjonował też w Związku Strzeleckim i w Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny. Zakładał chóry, towarzystwa muzyczne i teatralne, udzielając się w tych sferach. Występował jako wiolonczelista w kwartetach, kwintetach i w orkiestrach.
Gdy rozwiązano radę miejską we Lwowie został 31 lipca 1927 członkiem rady przybocznej komisarza rządowego dla Lwowa, a 24 maja 1930 wszedł w skład Tymczasowej Rady Miasta Lwowa, pozostając w niej do maja 1934. Pisał pamiętniki dotyczące lat 1885-1935, które trafiły do Zakładu Narodowego im.