Książęta Glińscy byli znaczącym rodem w Wielkim Księstwie Litewskim, sprawując ważne funkcje wojskowe i urzędy. Syn Aleksandra Glińskiego - Lew stanął po stronie Kazimierza Jagiellończyka w jego walce z kijowskim księciem Olelkowiczem Słuckim. Wnuk Aleksandra - Bohdan Gliński broni Putywla przed wojskami moskiewskimi w 1500 a następnie trafił do niewoli po zajęciu przez nich tego miasta. Najbardziej sławnym z Glińskich był syn Lwa - kniaź Michał Lwowicz Gliński (żyjący w latach 1470–1534). Prawdziwy człowiek renesansu, podróżował w czasach swojej młodości po Europie, służył jako żołnierz cesarzowi Maksymilianowi I Habsburgowi, a następnie księciu Saksonii-Albrechtowi. Za namową tego drugiego Michał przyjmuje we Włoszech katolicyzm. W 1490 wraca do ojczyzny, gdzie szybko osiąga wysoką pozycję na dworze wielkiego księcia litewskiego Aleksandra Jagiellończyka. Jako marszałek wojsk litewskich Michał odpiera zwycięsko ataki Tatarów na tereny kresowe. Największym ze zwycięstw Michała Glińskiego była bitwa pod Kleckiem w 1506 roku, gdzie Tatarzy zostali przez Glińskiego doszczętnie rozbici. Odwaga i zasługi Michała nie zostały wystarczająco docenione na dworze królewskim. Ani za panowania Aleksandra Jagiellończyka (1501–1506), ani po jego śmierci nie przyznano mu upragnionej buławy wielkiego hetmana litewskiego.