Latino sine flexioneŁacina uproszczona (latino sine flexione = interlingua) jako światowy język pomocniczy z Repozytorium Cyfrowego Instytutów Naukowych., niekiedy latina sine flexione (łac. „łacina bez fleksji”) – sztuczny język opracowany w latach 1903–1904 przez włoskiego matematyka Giuseppego Peana.
Język ten powstał na bazie łaciny – Peano przejął wszystkie wyrazy z klasycznej łaciny oraz każdy wyraz, który istniał przynajmniej w dwóch językach pochodzenia łacińskiego, dzięki czemu nie musiał stosować form opisowych, sprawiających kłopot w łacinie. Peano zaimportował wszystkie rzeczowniki i przymiotniki z łaciny, ale nie w mianowniku, tylko w ablatywie. To dało zaskakująco współcześnie wyglądające słownictwo. Latino sine flexione uważa się za pierwszą w pełni udaną próbę uproszczenia łaciny. Język był stosowany w niektórych publikacjach międzynarodowych, między innymi przez astronomów, współcześnie jest nieużywany.
Nazywany był także „interlingua” lub (dla odróżnienia od interlinguy IALA) „interlingua Peana”Jorge Luis Borges: Kula Pascala. BazHum, 1976, s. 183 [dostęp 2018-03-06]..