Występuje na glebach żółtych i czerwonych, ubogich w krzemionkę, ale bogatych w związki żelaza.
W miejscach bardziej suchych i skalistych makia ustępuje niższym zaroślom – garigowi i fryganie. Rozwój makii lub zbiorowisk niższych krzewów i krzewinek zależy także od intensywności użytkowania – wypasu, wycinania drzew i krzewów, karczowania w celu zakładania sadów – im częstotliwość i natężenie takich oddziaływań jest większe tym bardziej roślinność wykształca się w formie typowej dla niższych formacji. Z kolei miejsca bardziej wilgotne, często wyżej położone zajmuje pseudomakia, w której dominować mogą zrzucające liście na zimę dęby. Ze względu na warunki termiczne i wilgotnościowe makia zajmuje największe powierzchnie w zachodniej części basenu Morza Śródziemnego.
Szata roślinna thumb|Makia w czasie kwitnienia na wyspie Capraia Ze względu na długotrwałą suszę w okresie letnim rośliny tworzące makię wykazują adaptacje do tych specyficznych warunków. Dominują tu sklerofity przystosowane do drastycznego redukowania transpiracji (strat wody) poprzez redukowanie powierzchni liści (nierzadko są ich całkowicie pozbawione, często liście są łuskowato-igiełkowate), pokrycie ich grubą warstwą kutykuli, wykształcenie wielowarstwowej epidermy, umieszczanie szparek w zagłębieniach lub osłonięcie ich kutnerem.