Henryk Melcer-Szczawiński (ur. 25 lipca 1869 w MarcelinieDatę i miejsce urodzenia ustaliła Zuzanna Stromenger, wnuczka Melcera-Szczawińskiego, na podstawie księgi chrztów 1869/91 parafii św. Jakuba w Warszawie-Tarchominie., zm. 18 kwietnia 1928 w Warszawie) – polski kompozytor neoromantyczny, pianista, dyrygent i pedagog muzyczny, dyrektor Filharmonii Warszawskiej i Konserwatorium Muzycznego w Warszawie.
Życiorys Urodził się w rodzinie Karola Melcera, skrzypka, dyrektora Kaliskiego Towarzystwa Muzycznego, i Zofii Bronisławy z Bochenków. Drugi człon nazwiska uzyskał w wyniku adopcji przez Jakobinę ze Szczawińskich Grzybowską dla uzyskania podstaw do używania polskobrzmiącego nazwiska, według księgi urodzeń 1902/900 parafii św. Barbary w Warszawie.
Naukę gry fortepianowej rozpoczął u babki Józefy Klemczyńskiej-Melcerowej i u ojca, z którym wystąpił po raz pierwszy publicznie 25 września 1877. W 1887 ukończył ze złotym medalem Męskie Gimnazjum Klasyczne w Kaliszu, następnie wyjechał do Warszawy, gdzie studiował matematykę na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. Studia kontynuował od 1892 w Wiedniu. W latach 1888–1891 studiował grę na fortepianie u Rudolfa Strobla (dyplom 1891) i kompozycję u Zygmunta Noskowskiego w warszawskim Instytucie Muzycznym.