Status teoretyczny i ograniczenia Motywacją do wprowadzania chrononu jest możliwość zastąpienia ciągłej osi czasu strukturą skokową. W takim obrazie równania ruchu można zapisywać jako relacje między kolejnymi stanami oddzielonymi skończonym krokiem, podobnie jak w równaniach różnicowych. Dyskretność czasu mogłaby też, w pewnych modelach, ograniczać część rozbieżności pojawiających się przy dowolnie małych skalach.
Samo przeniesienie chrononu do mechaniki kwantowej nie jest przy tym jednoznaczne. Zastąpienie pochodnej po czasie ilorazem różnicowym można wykonać na trzy sposoby – opóźniony, symetryczny i wyprzedzający – a każdy daje inną postać równania Schrödingera. Zwykłą mechanikę kwantową odtwarza w granicy zerowego chrononu tylko wersja symetryczna, natomiast wersja opóźniona opisuje układy dyssypatywne, czyli mechanikę kwantową z tarciem.