W grudniu 1918 roku została przydzielona do Milicji Ludowej. Pełniła tam funkcję zastępcy zbrojmistrza Komendy Głównej. Do Wojska Polskiego wróciła dobrowolnie 15 kwietnia 1919 roku, kilka tygodniu po wybuchu wojny polsko-bolszewickiej. Została przydzielona do Przyfrontowego Inspektoratu Werbunkowo-Zaciągowego w dowództwie Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Od wrześniu 1919 roku pełniła funkcję „zastępczyni dowódcy drugiej Ochotniczej Legii Kobiet (OLK) przy dowództwie Frontu Litewsko-Białoruskiego. Na tym stanowisku, 22 maja 1920 roku, Naczelny Wódz przyznał jej z dniem 1 kwietnia 1920 roku prawo poborów i funkcji podporucznika piechoty i korzystania z odznak oficerskich na czapce bez prawa używania innych odznak oficerskich”.
Od września 1919 roku sprawowała stanowisko komendantki II Ochotniczej Legii Kobiet w Wilnie.
Brała udział w Bitwie Warszawskiej. Walczyła również w Białymstoku, Grodnie i Wilnie. W marcu 1922 roku przeniesiono ją do rezerwy.