Żyć życiem kogoś innego”.

W trakcie pracy nad rolą, korzystając z „metody”, wyznacza się zadania. Dla przygotowywanej roli określa się „zadanie naczelne” (zwane też „zadaniem głównym”). „Zadanie naczelne” dzieli się na „zadania szczegółowe” (inaczej „poboczne”) odnoszące się do poszczególnych scen i sekwencji. Zadania muszą być usytuowane na linii „głównego nurtu działania” lub odnosić się do niego. W trakcie działania aktor angażuje „rozum”, „wolę” i „uczucie”.

Stanisławski był pierwszym, który przywiązywał ogromną wagę do indywidualnej pracy aktora nad sobą oraz do indywidualnej pracy reżysera z aktorem. Wprowadził i zalecał stosowanie improwizacji oraz treningu aktorskiego (fizycznego, psychofizycznego i głosowego). Rozwinął szereg różnych ćwiczeń przygotowawczych, które nie były bezpośrednio związane z próbami. Praktykował długotrwałe próby, w których wyodrębniano próby analityczne, sytuacyjne i generalne, co skutkowało tym, że do każdej sztuki odbywało się kilkadziesiąt, a nawet kilkaset prób.