Linia symboliczna i „impresjonistyczna”: repertuar bliski Niemirowiczowi-Danczence, który pełnił funkcję interpretatora filozoficzno-literackiego, co było kluczowe w przedstawieniach dzieł symbolistów i dramatów symbolicznych (np. realizacje sztuk Hauptmanna, Ibsena, Maeterlincka); Linia fantastyczna, baśniowa, którą Stanisławski traktował jako swoją specjalność, jednakże fantastykę pojmował płytko, dlatego że równała się dla niego „wesołej zabawie i odpoczynkowi”, reżyser nie postrzegał baśni jako głęboko zakorzenionego mitu (przedstawienie Śnieżki Aleksandra Ostrowskiego); Linia intuicji i uczucia, w której mieściły się sceniczne realizacje utworów Antona Czechowa. Pod wpływem doświadczeń w pracy nad Czechowem Stanisławski budował koncepcję swojej metody gry aktorskiej; Linia społeczno-polityczna: aspekt społeczny i polityczny w pracy teatru pojawił się samoczynnie narzucony przez okoliczności i historię, choć znaczący wpływ na ukonstytuowanie się tej linii miał Niemirowicz-Danczenko, który zachęcił Maksima Gorkiego do tworzenia dla sceny (np. Wróg ludu i Podpory społeczeństwa Ibsena, Mieszczanie i Na dnie Gorkiego). Warto wskazać, że podczas pracy nad Na dnie zespół przeprowadził studia „w terenie”, tj. w domu noclegowym dla włóczęgów.