Do obsługi lotniskowców eskortowych potrzebna była załoga około 2/3 mniejsza niż załoga normalnych lotniskowców, ale w porównaniu z innymi okrętami załogi „jeep carriers” były znacznie większe i na pokładach tego typu okrętów przejęto zwyczaje „prawdziwych” lotniskowców – oprócz tradycyjnej mesy na ich pokładzie znajdował się jeszcze czynny 24 godziny na dobę „snack bar”, w którym można było kupić różnego typu lekkie przekąski, papierosy, a także kilka rodzajów lodów. W różnych punktach okrętu umieszczono także automaty z chipsami, orzeszkami itp.
Budowane w Stanach Zjednoczonych dla Royal Navy okręty różniły się nieco od modeli dla floty amerykańskiej – np. nie było na nich maszyn do robienia lodów, jako że było to postrzegane przez Admiralicję brytyjską jako niepotrzebny luksus, brakowało na nich także maszyn do prania, które instalowano na okrętach amerykańskich, ponieważ w marynarce angielskiej każdy marynarz miał prać swoje ubrania ręcznie. Inne modyfikacje polegały na całkowicie zamkniętej konstrukcji hangaru, jako że okręty te operowały zazwyczaj na terenie Północnego Atlantyku, eskortując konwoje arktyczne.