Borodajkiewicza.
O powstaniach hajdamaków pisali również Seweryn Goszczyński w Zamku kaniowskim i Juliusz Słowacki w Śnie srebrnym Salomei.
Ważniejsze zorganizowane wystąpienia hajdamaków 1734 – rosyjskie wojska wkroczyły do Polski, by zdetronizować króla Stanisława Leszczyńskiego. Hajdamacy pod wodzą atamanów Czawego, Hrywy, Miedwiedia, Pisarenki i Werłana zajęli m.in. Brody i Zbaraż (mimo klęski pod Krzemieńcem). Armia Imperium Rosyjskiego, traktowana przez hajdamaków (zgodnie z nieoficjalnym sojuszem) jako pobratymiec, stłumiła powstanie, obawiając się jego rozprzestrzenienia. 1750 – wielkie, ale niezorganizowane powstanie pod wodzą atamanów Suchego, Tarana, Pysmiennego, Pokoliaka i innych objęło swym zasięgiem całą Ukrainę Prawobrzeżną. W ręce hajdamaków dostały się m.in. Humań, Winnica, Czehryń i Korsuń. Hajdamackie wystąpienia zostały zatrzymane przez ekspedycje karne wojsk koronnych i rosyjskich, co doprowadziło do zahamowania morderstw i grabieży. 1768 – największa i najbardziej krwawa rebelia – koliszczyzna, pod wodzą Żeleźniaka i Gonty. Wybuchła w czasie konfederacji barskiej w okolicach Kijowa i Bracławia;