Na stanowisku redaktora wykazał Rostworowski zmysł organizacyjny, a praca nad nim stała się wkrótce jego życiową pasją, co udaje się odczytać z jego wypowiedzi na łamach czasopism Kwartalnik Historyczny i Dziejów Najnowszych. Początkowo planował zakończyć główną serię w 1992 r., która liczyłaby 27 000 biogramów w 36 tomach (czyli przed swoją emeryturą). Natomiast później miały ukazać się suplementy do Słownika oraz przygotowanie drugiego, uzupełnionego i poprawionego wydania PSB. Kiedy ze względu m.in. na przybywanie osób współcześnie zmarłych oraz tendencji do wydłużania biogramów, postawione wcześniej zadanie okazało się trudne do realizacji, Rostworowski na łamach XX tomu PSB zapowiedział znaczne powiększenie objętościowe poszczególnych tomów, by dzięki temu zrealizować wcześniejszy plan. Jednakże w tomie XXX stwierdził, że ze względu na siły redakcji jak i wydolność rynku autorskiego jest to zadanie niemożliwe do realizacji. Jednakże główną przeszkodą w realizacji zamierzonego celu były wysokie wymagania postawione przez redaktora naczelnego PSB autorom haseł. O ile w pierwszych tomach PSB poprzestawano na referowaniu dorobku literatury, a i biogramy były często pobieżne, o tyle za Rostworowskiego biogramy stawały się minimonografiami. Te tendencje wyrażają dwie opublikowane instrukcje dla autorów (1966 i 1976).