Tradycje wierzeniowe ludów Syberii są niezwykle trwałe. Pomimo prawie 400-letniego panowania Rosjan Jakuci zachowali tożsamość kulturową i etniczną, a także wiele elementów tradycyjnych wierzeń. Do dziś funkcjonuje świąteczno-rytualny podział syberyjskiej przestrzeni. Syberia rządzi się swoistymi prawami tubylczej konceptualizacji świata. Dla obcych te zasady rzadko bywają zrozumiałe. Pokłonić się duchom tajgi czy tundry to, zwłaszcza dla starszych, rytuał. Tubylec nie przekroczy granicy, którą wskazali szamani nie oddawszy honorów Baaj Baajanowi – duchowi tajgi. Według wierzeń Jakutów i wielu innych ludów Syberii wszechświat dzieli się na trzy światy: górny (niebo), środkowy (ziemia) i dolny (podziemia). Świat górny jest siedzibą duchów dobrych, dolny zmarłych i duchów nieżyczliwych człowiekowi, zaś ziemia (środkowy) jest miejscem gdzie przebywają ludzie, zwierzęta i duchy, zarówno dobre jak i złe. Łącznikiem pomiędzy trzema światami bywa „kosmiczne drzewo”, „mityczna rzeka” lub „słup świata” wykorzystywane w kontaktach szamana z duchami i bóstwami.