Ponadto, na umożliwienie ekspansji wpłynęły prawdopodobnie także inne czynniki, m.in.: brak potwierdzonych przypadków pasożytowania jaj kolczaków zbrojnych na skolonizowanych obszarach przez pasożytniczą muchę z gatunku Sarcophaga sexpunctata, powodującą zwiększoną śmiertelność w populacji C. punctorium oraz krzyżowanie się ekspandujących z południa Europy populacji z osobnikami należącymi do populacji występującej na terenach Rosji, przystosowanej do chłodniejszych zim.
Do 2007 roku znane były jedynie dwa pewne i dobrze udokumentowane stwierdzenia C. punctorium z terenów Polski – jedno z Masywu Ślęży z 1959 roku, drugie z rezerwatu Krzemionki z 1988 roku. Choć w XIX-wiecznym piśmiennictwie także dostępne są wzmianki o odnalezionych stanowiskach kolczaków zbrojnych, ich autentyczność jest wysoce wątpliwa, jako że figurują pod synonimem Cheiracanthium nutrix, który stosowano również do innych, pospolitych gatunków z rodzaju Cheiracanthium, wobec czego mało prawdopodobne, iż były to obserwacje bardzo rzadkiego wówczas kolczaka zbrojnego. Hipoteza dalszego zwiększania zasięgu kolczaka zbrojnego w kierunku północnym w Polsce została zasugerowana przez autorów pracy z 2007 roku. Publikacja ta była zarazem pierwszym stwierdzeniem tego gatunku na terenie kraju w XXI wieku we wsi Boruszowice w województwie śląskim.