Niewydolność oddechowa () – stan, gdy zaburzenia czynności układu oddechowego doprowadzają do upośledzenia wymiany gazowej w płucach i do spadku ciśnienia parcjalnego tlenu poniżej 60 mm Hg (8,0 kPa) (hipoksemia) lub wzrostu ciśnienia dwutlenku węgla powyżej 45 mm Hg (6,0 kPa) (hiperkapnia).
Klasyfikacja Istnieje kilka podziałów niewydolności oddechowej.
Ze względu na przebieg rozróżnia się: Ostra niewydolność oddechowa – rozwija się ostro i jest potencjalnie odwracalna. Przewlekła niewydolność oddechowa – rozwija się stopniowo i nie jest w pełni odwracalna.
Ze względu na zaburzenia gazometryczne (według Campbella): typ I – częściowa, hipoksemiczna – dochodzi tylko do obniżenia ciśnienia parcjalnego tlenu, typ II – całkowita, hipoksemiczno-hiperkapniczna – dochodzi do obniżenia ciśnienia parcjalnego tlenu i wzrostu stężenia dwutlenku węgla.
Ze względu na mechanizm (klasyfikacja Wooda): typ I – hipoksemiczny – spowodowany zmianami w miąższu płuc upośledzającymi wymianę gazową, typ II – wentylacyjna – spowodowana hipowentylacją, typ III – okołooperacyjna, typ IV – hipoperfuzyjna – spowodowana zmniejszeniem przepływu krwi przez płuca.
Ostra niewydolność oddechowa