thumb|Piotr Kapica (po lewej, z Nikołajem Siemionowem) na obrazie Borisa Kustodijewa (1921) Piotr Leonidowicz Kapica (ros. Пётр Леонидович Капица; ur. w Kronsztadzie, zm. 8 kwietnia 1984 w Moskwie) – rosyjski fizyk, badacz fizyki niskich temperatur, odkrywca zjawiska nadciekłości helu w 1937, za co otrzymał nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki w 1978 (dzieląc ją z Arno Penziasem i Robertem Woodrowem Wilsonem, odkrywcami kosmicznego mikrofalowego promieniowania reliktowego).
Życiorys Ojcem Piotra Kapicy był Leonid Pietrowicz Kapica, oficer korpusu inżynieryjnego carskiej armii, a matką była Olga Ijeronimowna z domu Stiebnicka (zm. 1937)Kapitza in Cambridge and Moscow: life and letters of a Russian physicist, Petr Leonidovich Kapitsa, J. W. Boag, P. E. Rubinin, David Shoenberg North-Holland, 1990., córka polskiego inżyniera kartografa Hieronima Stebnickiego.
Kapica ukończył studia na Wydziale Elektromechanicznym Politechniki w Piotrogrodzie w roku 1918 i podjął w niej pracę jako wykładowca, w instytucie kierowanym przez Abrama Ioffego.