Bitwa pod Noreią – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 113 p.n.e. w trakcie najazdów Cymbrów i Teutonów na ziemie za Dunajem.
W roku 113 p.n.e. plemiona Cymbrów i Teutonów w poszukiwaniu nowych siedzib dotarły do okolicy Norei – miasta stołecznego Noricum w dzisiejszej Karyntii, zagrażając pograniczu Republiki rzymskiej. Okolice te, o mieszanej ludności (Celtowie, Ligurowie, Ilirowie), zasobne były w bogactwa naturalne, m.in. żelazo i złoto. Rzymianie pod wodzą konsula Gnejusza Papiriusza Karbona postanowili obsadzić alpejskie przełęcze, co miało zagrodzić przeciwnikowi szlak ku Italii.
W naradzie ze swoimi dowódcami Karbon proponował podjęcie układów z najeźdźcami. Dowódcy legionów zamierzali jednak zwabić przeciwnika w pułapkę, spodziewając się łatwego zwycięstwa nad barbarzyńcami. W starciu pod Noreią doszło jednak do klęski Rzymian. Niedobitki legionistów wycofały się w kierunku lasów, korzystając z gwałtownej burzy, którą Germanie odebrali jako oznakę gniewu swych bogów. Jak pisały kroniki: "Germanie z przerażeniem usłyszeli błyski i grzmoty piorunów. Wydawało im się, że ich bóstwa otworzyły niebo by ciskać w nich gromy". Wskutek tego barbarzyńcy nie kontynuowali pościgu za rozbitymi legionami, a Rzymianie uniknęli całkowitej klęski.