W 1910 roku w mieszkało tu 4378 osób: 1930 Żydów, 1647 Ukraińców, 795 Polaków i 6 Niemców. W mieście istniało 8 restauracji, 2 hotele, 4 pracownie krawieckie, 2 warsztaty produkujące wyroby z cyny, 5 kowali, 6 kuśnierzy i 10 szewców. Jedyna apteka należała do Żyda, Y. Gertnera.
Podczas I wojny światowej mieszkańcy Bohorodczan za sprawą kozaków dońskich dopuścili się pogromu na miejscowych Żydach. Zamordowano wiele osób (w tym także dzieci), zagrabiono również znaczną część należącego do nich majątku. W synagodze, w której schronienia szukały kobiety, miały miejsce brutalne gwałty.
W 1904 r. przeprowadzono gruntowną restaurację kościoła w Bohorodczanach. W r. 1914 prezbiterium pokryto neobarokowymi malowidłami. W 1916 r. kościół poważnie ucierpiał w wyniku działań wojennych (zniszczeniu uległa fasada, zawaliły się sklepienia i spłonął dach). W 1923 r. Alfred Broniewski sporządził projekty odbudowy świątyni i klasztoru. Prace trwały do 1933 r. Na rok 1941 zaplanowano koronacja tutejszego obrazu Matki Bożej, ale nie doszła ona do skutku z powodu wybuchu wojny.
W latach 1919–1932 Bohorodczany były miastem powiatowym w województwie stanisławowskim.